عینک :

کودک چه شاد از دل کوچه می گذشت

آنروز برای خدا عینک خریده بود

- گوئی خدا غصه ی ما را ندیده است

این را میان گریه ی مادر شنیده بود

آرام در خیال خوش خویش می سرود

دیگر تمام شد همه ی غصه ها تمام

دیگر نمی بریم که شاید ببیند او

با اشک غصه هایمان را روی پشت بام

دیگر پدر ز شرم سرش خم نمی شود

شب ها بدون نان به رویا نمی رویم

امروز خسته تر ز دیروز و روز بعد ...

هر روز بی هدف به فردا نمی رویم

تا خانه پر کشید ز شوق روز های خوب

پشت در خانه و لی بال او شکست

وقتی که دید پدرش را در کنار جوب

بغض عجیبی درون سینه اش نشست

از پله ها گذشت که در پشت بام دید

مادر نشسته و تنها گریه می کند

اما درون دلش یاد خدا نبود

تنها خدا مقصر او شکوه می کند

باران گرفت و بغض دل او شکسته شد

آرام قلک کنار گنجه را شکست

او گریه می کرد و خدا هم صدای او

با پای سست همه ی کوچه را گذشت

روی زمین نبود دل پاک و کوچکش

بالش شکست ولی دلش تا خدا رسید

آن عینکی که داشت را داد مادرش

یک عینک دیگر برای پدر خرید

(  سلام دوستان گلم :

بعد از مدت ها دوباره آپ کردم امیدوارم منو راهنمایی کنید . می خوام شکل بیت ۹ و ۱۰ رو عوض کنم چون زبان شعر رو به خصوص کلمه شکوه قدیمی می کنه اگه نظری برای عوض کردنش دارید ممنون می شم که بگید )