که هرچه داریم از اوست

سلام دوستان گلم

این شعر  رو نصفه شب نوشته ام که مثل همه شعرام دستخوش نقص هایی

که خوشحال می شماگه این نقص هارو تذکر بدید

همراه آسمان

باران به روی سینه شهرم

می تاخت می کوبید می بارید

از گریه های آسمان شهر

گل شاد می شد باغ می خندید

اینجا کسی حرف دل او را

از اشک های او نمی فهمد

همراه او آهی نمی خیزد

همراه او چشمی نمی گرید

نه آسمان تنهای تنها نیست

انگار او هم همدمی دارد

من دیده ام آن کودکی را که

با آسمانش عالمی دارد

آن کودکی که زیر باران هم

چتر کسی او را نمی خواند

دلگرمی اش رحمی ز یک عابر

حسی که چون عابر نمی ماند

همراه باران سخت می گریید

باران ز اشکش با خبر می شد

از اشک گرمش آسمان می سوخت

گاهی که باران تند تر می شد

تا آسمان آهسته تر بارید

 فریاد رعدی ناگهان برخاست  

فریاد زخمی سر بر آورده

این رسم دنیا نیست رسم ماست

بر سینه اش رنگین کمان پل زد

بادی وزید و برد روحش را

آرام پر زد از زمین سرد

 تا گرم آغوش کبوتر ها 

می رفت و می خندید بر دنیا

بر این زمین و رسم نامردش

آهی به حال ما کشید و رفت

ما مانده بودیم و تن سردش

من عابری بود م که فهمیدم

رنگین کمان هم حکمتی دارد

از باد فهمیدم که آن کودک

با باد بادک نسبتی دارد